In januari zijn wij met zoon en schoondochter mee naar Portugal geweest. Ook onze lieve kleinzoon en de moeder van onze schoondochter was mee. Een gezellig clubje om mee te reizen. Voor mij de eerste keer vliegen, ik kan zeggen ik vind vliegen toch echt wel een hele leuke ervaring. Natuurlijk werd ik er door de douane uitgepikt door mijn camera. Ook weer een hele ervaring, maar gelukkig mocht alles mee op reis.

De volgende morgen hadden wij tijd om de omgeving te gaan ontdekken, natuurlijk lekker naar het strand. Het weer was zeker een stuk beter dan in Nederland een lekker zonnetje en warm genoeg om toch ook de jassen maar uit te gaan trekken.

Eerlijk toegeven ik ben in mijn leven nog niet heel vaak bij de zee geweest. Dus ja de golven en het geluid ik vind het geweldig. Wat een geweld en kracht zit er toch in dat water. Als ik zo lekker bezig ben kan het maar ineens gebeuren dat het water toch wat verder op het strand kom dan ik in eerste instantie in de gaten heb. Natte voeten tot gevolg en de volgende keer toch maar een beetje beter opletten.

Eigenlijk kwam ik ogen te kort voor alle indrukken, wat een prachtige kustlijn met mooie rotsformaties heeft dit land. Veel te snel vliegen de uren voorbij en is de dag alweer voorbij.

Uitzicht vanaf het balkon op de vroege morgen. De lucht kleurt weer mooi rood voor een nieuwe mooie dag. Deze dag gaan wij een stukje verder weg naar oud albufeira. Genoeg soevenierswinkeltjes in ieder geval. Ook hier weer op zoek naar het strand.

Als fotograaf probeer ik toch een beetje verder te kijken als wat je in eerste instantie ziet. Zo ook dit eenzame bloempje in de wind op de rots, zelf vind ik dit weer een enorm krachtig beeld om te zien. Hoe zo een teer bloempje op zo een plek standhoudt.

De volgende dag worden wij vroeg opgehaald om naar de haven gebracht te worden voor een boottocht langs de rotsformaties en grotten en gaan wij nog op zoek naar dolfijnen. Helaas hebben wij de dolfijnen niet gezien, die hadden er geen zin in. Wij hadden nog wel geluk met het weer, de voorspellingen voor de rest van de week waren een stuk minder en ook gingen de boottochten de rest van de week niet meer door.

En inderdaad de volgende dag is het weer een stuk natter, gelukkig hebben wij een rondreis met een busje geboekt en hebben wij zelf een Nederlandssprekende gids. Deze gids geboren in Belgie woont al lange tijd in Portugal en wist ons heel wat te vertellen over dit prachtige land. Bij de eerste stop was het droog en dus hup naar buiten om te genieten van de kust. Er is een mooi wandelpad naar beneden ofwel een lange trap op weg naar het water. En water was er genoeg want eenmaal beneden begon het weer te spetteren en uiteindelijk ook steeds harder.

En weer door naar het einde van de wereld. Wat een ruigheid. Wat een wind, gelukkig op een paar spetters wel droog maar helaas konden wij niet heel ver kijken doordat het nog zo bewolkt en vochtig was. Maar genieten was het zeker zo met de wind in onze haren.

Wat kan ik toch enorm genieten van deze natuurelementen, de wind en het water. Maar het is weer tijd om verder te gaan, nog een stop in Lagos te gaan. Hier zoeken wij even een restaurantje om wat te eten en nog een beetje rondlopen door het stadje. Wel weer een beetje natter maar toch nog steeds prima te doen.

De laatste dagen blijven wij een beetje rondlopen in Albufeira, nog steeds meer dan genoeg te zien en ik ben bang dat wij lang niet alles gezien hebben. Het was een heerlijke week daar in Portugal met zoveel indrukken dat een week eigenlijk veel te kort is om daar te zijn.

En dan breekt toch echt de dag van de terugreis aan. nog een laatste wandeling en dan weer terug naar het vliegveld. Wat blijft is nagenieten van een heerlijke week en heel veel foto’s bekijken want die heb ik genoeg gemaakt.

Het is ondertussen alweer april zo net voor de paasdagen. Eindelijk vind ik weer eens tijd om een nieuwe blog te schrijven en wat mooie foto’s te delen van het vorige jaar.

Geweldig om te zien ijshaar, maar niet altijd te zien. De omstandigheden moeten goed zijn. Een hoge luchtvochtigheid en daarnaast mag het ook niet te hard vriezen. Ijshaar komt van het rozeblauwig waskorstje een schimmel die alleen op loofbomen groeit met name de eik en de beuk. IJshaar is heel fragiel en met een beetje zon smelten ze ook zo weer weg. Maar het is zeker een aanrader om vroeg in de ochtend de loofbossen in te trekken met licht vriezend weer en een hoge luchtvochtigheid.

Mooi toch zo een sneeuwlandschap. Een mooie witte deken waardoor alles er heel anders uit ziet. Als kind vond ik de sneeuw al geweldig en genoot ik van de bomen vol en zwaar van de sneeuwlaag. De wereld die er een stuk mooier uitziet net een sprookje.

Gelukkig lukt het meestal wel om regelmatig op pad te gaan. En mogen wij genieten van de mooie natuur om ons heen. De verwondering blijft hoe vaak ik bepaalde soorten ook zien en fotografeer. Voor mij is het doel om vooral te spelen met de compositie en hoe ik de soort in beeld wil brengen. Vaak gaat dat niet helemaal zoals ik wil, maar als het dan toch gelukt is en de foto is geworden van wat ik in mijn hoofd heb is dat toch een geweldig gevoel en motivatie. Nog meer oefenen, nog meer foto’s maken en een goede plek daarvoor is eigenlijk toch ook wel een dierentuin.

Als ik in een dierentuin ben dan vind ik het altijd een leuke uitdaging om de billen van de Zebra’s te fotograferen. Het voordeel van zo in de dierentuin bezig te zijn is toch wel dat de dieren niet heel ver weg kunnen rennen en je dus veel meer tijd hebt om goed op je compositie te letten. Het nadeel is soms toch wel dat het ook best heel druk kan zijn.

Misschien niet de allermooiste foto maar ik ben er wel heel erg blij mee. 2 Zeearenden op hun nest. Wat een prachtige vogel en zo enorm groot. Niet voor niets wordt de zeearend ook wel vliegende deur genoemd. Wat bijzonder om ze zo op het nest te zien.

Soms kom ik ook dieren tegen die eigenlijk niet hier horen te zitten. Zo ook deze muskuseend. Ineens zat die in het park dit is een gedomesticeerde eend die van nature in midden en zuid Amerika voorkomt.

De lente, het seizoen van de zingende vogels die druk bezig gaan met het zoeken van een partner en het maken van nestjes. Vaak zitten ze daardoor wat hoger in de struiken en bomen en zijn ze zo makkelijker te fotograferen. Hoewel je natuurlijk altijd verstoord als je in de natuur bent blijft het van belang om de regels van de natuurgebieden te volgen en respect te hebben voor de dieren. Als ik merk dat een dier niet op het gemak ik laat ik ze met rust en ga verder.

Deze maand mag ik dan de 50 jaar aantikken, Dit tot groot vermaak van bepaalde familieleden maar gelukkig zijn ze verder heel lief en hebben ze een mooi feest in elkaar gedraaid voor mij. Tussen alle feesten door gelukkig nog voldoende tijd om ook naar buiten te gaan en te genieten.

Zelf zal ik niet zo snel op zoek gaan naar bijzonder soorten. Hoe graag ik ze ook voor de camera krijg maar ik vind het ook heel belangrijk om van het gewone te blijven genieten en te zien hoe bijzonder dat ook eigenlijk is. Maar als er dan een zwarte specht gewoon voor mijn camera vliegt dan is dat toch wel een heel mooi cadeau en als deze zwarte specht dan ook nog eens geen enkele haast heeft maar dat ik gewoon rustig bezig kan om foto’s te maken dan is dat nog mooier. Bij deze foto stond ik met mijn 600 lens op flinke afstand en in de nabewerking heb ik de foto nog even bijgesneden om zo deze prachtige vogel mooi te laten zien.

Zelf vind ik het heerlijk om vroeg in de ochtend op pad te gaan. Met een beetje geluk kom je dan net wat meer tegen het nadeel is wel dat de zon steeds vroeger op komt en dan is het toch wel erg vroeg om op pad te gaan. Maar eenmaal buiten verdwijnt dat toch ook weer snel en ga ik weer volledig op in de de natuur.

Wat een heerlijk vogeltje om te zien, de roodborst. Niet heel erg verlegen en daarom een makkelijk model om mee te werken. Maar ook zo leuk met de mooie rode borst wat zo heerlijk kan uitspringen op een foto en al helemaal als het licht goed is.

Geluksmomentjes, de zon die door de wolken breekt, een ree verstopt tussen de bomen die heel rustig zijn ding blijft doen of zoals bij de schotse hooglander de zon die een mooi randje geeft. Wat blijft dat toch mooi om te zien en om vast te leggen ik denk dat ik daar nooit genoeg van krijg. Voor nu maken wij ons klaar voor het volgende grote feest aangezien wij in oktober 2025 30 jaar getrouwd zijn. Dus ja van alles voorbereiden en dan nog zulke cadeautjes krijgen mooi toch.

Daar zijn wij dan met elkaar een weekendje weg. Alle (schoon) kinderen en kleinkind zijn ook mee. Wat een rijkdom om zo bij elkaar te kunnen zijn. Ondertussen kunnen wij ook genieten van alle dieren in de dierentuin. Het weer werkte iets minder mee en door de harde wind kon de roofvogelshow vaak niet doorgaan maar gelukkig ging er eentje wel door en hebben wij toch nog met elkaar kunnen genieten van deze prachtige vogels.

Wat een heerlijk weekend was dit. Ondanks het wat mindere weer was het eigenlijk wel elke dag prima te doen om lekker naar buiten te gaan. En dan is het ook zo weer voorbij, gaat toch ook wel weer heel snel.

Na het weekend zijn wij nog met z’n tweeën naar de Ardennen gegaan. Veel gedaan en gezien. Van grote hoogtes naar de grotten en vooral heel veel genieten. Ook nu was het weer niet helemaal lekker. Dus geen mooie zonsopkomsten of ondergangen. Maar wel prima om te wandelen en actief bezig te zijn.

Weer terug in Nederland weer genoeg mooie luchten om op de foto te zetten. De warme kleuren in de vroege ochtend blijft geweldig om te zien.

En dan is het jaar 2025 alweer voorbij gevlogen maar de herinneringen blijven. Een jaar van dankbaarheid.