In januari zijn wij met zoon en schoondochter mee naar Portugal geweest. Ook onze lieve kleinzoon en de moeder van onze schoondochter was mee. Een gezellig clubje om mee te reizen. Voor mij de eerste keer vliegen, ik kan zeggen ik vind vliegen toch echt wel een hele leuke ervaring. Natuurlijk werd ik er door de douane uitgepikt door mijn camera. Ook weer een hele ervaring, maar gelukkig mocht alles mee op reis.

De volgende morgen hadden wij tijd om de omgeving te gaan ontdekken, natuurlijk lekker naar het strand. Het weer was zeker een stuk beter dan in Nederland een lekker zonnetje en warm genoeg om toch ook de jassen maar uit te gaan trekken.

Eerlijk toegeven ik ben in mijn leven nog niet heel vaak bij de zee geweest. Dus ja de golven en het geluid ik vind het geweldig. Wat een geweld en kracht zit er toch in dat water. Als ik zo lekker bezig ben kan het maar ineens gebeuren dat het water toch wat verder op het strand kom dan ik in eerste instantie in de gaten heb. Natte voeten tot gevolg en de volgende keer toch maar een beetje beter opletten.

Eigenlijk kwam ik ogen te kort voor alle indrukken, wat een prachtige kustlijn met mooie rotsformaties heeft dit land. Veel te snel vliegen de uren voorbij en is de dag alweer voorbij.

Uitzicht vanaf het balkon op de vroege morgen. De lucht kleurt weer mooi rood voor een nieuwe mooie dag. Deze dag gaan wij een stukje verder weg naar oud albufeira. Genoeg soevenierswinkeltjes in ieder geval. Ook hier weer op zoek naar het strand.

Als fotograaf probeer ik toch een beetje verder te kijken als wat je in eerste instantie ziet. Zo ook dit eenzame bloempje in de wind op de rots, zelf vind ik dit weer een enorm krachtig beeld om te zien. Hoe zo een teer bloempje op zo een plek standhoudt.

De volgende dag worden wij vroeg opgehaald om naar de haven gebracht te worden voor een boottocht langs de rotsformaties en grotten en gaan wij nog op zoek naar dolfijnen. Helaas hebben wij de dolfijnen niet gezien, die hadden er geen zin in. Wij hadden nog wel geluk met het weer, de voorspellingen voor de rest van de week waren een stuk minder en ook gingen de boottochten de rest van de week niet meer door.

En inderdaad de volgende dag is het weer een stuk natter, gelukkig hebben wij een rondreis met een busje geboekt en hebben wij zelf een Nederlandssprekende gids. Deze gids geboren in Belgie woont al lange tijd in Portugal en wist ons heel wat te vertellen over dit prachtige land. Bij de eerste stop was het droog en dus hup naar buiten om te genieten van de kust. Er is een mooi wandelpad naar beneden ofwel een lange trap op weg naar het water. En water was er genoeg want eenmaal beneden begon het weer te spetteren en uiteindelijk ook steeds harder.

En weer door naar het einde van de wereld. Wat een ruigheid. Wat een wind, gelukkig op een paar spetters wel droog maar helaas konden wij niet heel ver kijken doordat het nog zo bewolkt en vochtig was. Maar genieten was het zeker zo met de wind in onze haren.

Wat kan ik toch enorm genieten van deze natuurelementen, de wind en het water. Maar het is weer tijd om verder te gaan, nog een stop in Lagos te gaan. Hier zoeken wij even een restaurantje om wat te eten en nog een beetje rondlopen door het stadje. Wel weer een beetje natter maar toch nog steeds prima te doen.

De laatste dagen blijven wij een beetje rondlopen in Albufeira, nog steeds meer dan genoeg te zien en ik ben bang dat wij lang niet alles gezien hebben. Het was een heerlijke week daar in Portugal met zoveel indrukken dat een week eigenlijk veel te kort is om daar te zijn.

En dan breekt toch echt de dag van de terugreis aan. nog een laatste wandeling en dan weer terug naar het vliegveld. Wat blijft is nagenieten van een heerlijke week en heel veel foto’s bekijken want die heb ik genoeg gemaakt.

Het is ondertussen alweer april zo net voor de paasdagen. Eindelijk vind ik weer eens tijd om een nieuwe blog te schrijven en wat mooie foto’s te delen van het vorige jaar.

Geweldig om te zien ijshaar, maar niet altijd te zien. De omstandigheden moeten goed zijn. Een hoge luchtvochtigheid en daarnaast mag het ook niet te hard vriezen. Ijshaar komt van het rozeblauwig waskorstje een schimmel die alleen op loofbomen groeit met name de eik en de beuk. IJshaar is heel fragiel en met een beetje zon smelten ze ook zo weer weg. Maar het is zeker een aanrader om vroeg in de ochtend de loofbossen in te trekken met licht vriezend weer en een hoge luchtvochtigheid.

Mooi toch zo een sneeuwlandschap. Een mooie witte deken waardoor alles er heel anders uit ziet. Als kind vond ik de sneeuw al geweldig en genoot ik van de bomen vol en zwaar van de sneeuwlaag. De wereld die er een stuk mooier uitziet net een sprookje.

Gelukkig lukt het meestal wel om regelmatig op pad te gaan. En mogen wij genieten van de mooie natuur om ons heen. De verwondering blijft hoe vaak ik bepaalde soorten ook zien en fotografeer. Voor mij is het doel om vooral te spelen met de compositie en hoe ik de soort in beeld wil brengen. Vaak gaat dat niet helemaal zoals ik wil, maar als het dan toch gelukt is en de foto is geworden van wat ik in mijn hoofd heb is dat toch een geweldig gevoel en motivatie. Nog meer oefenen, nog meer foto’s maken en een goede plek daarvoor is eigenlijk toch ook wel een dierentuin.

Als ik in een dierentuin ben dan vind ik het altijd een leuke uitdaging om de billen van de Zebra’s te fotograferen. Het voordeel van zo in de dierentuin bezig te zijn is toch wel dat de dieren niet heel ver weg kunnen rennen en je dus veel meer tijd hebt om goed op je compositie te letten. Het nadeel is soms toch wel dat het ook best heel druk kan zijn.

Misschien niet de allermooiste foto maar ik ben er wel heel erg blij mee. 2 Zeearenden op hun nest. Wat een prachtige vogel en zo enorm groot. Niet voor niets wordt de zeearend ook wel vliegende deur genoemd. Wat bijzonder om ze zo op het nest te zien.

Soms kom ik ook dieren tegen die eigenlijk niet hier horen te zitten. Zo ook deze muskuseend. Ineens zat die in het park dit is een gedomesticeerde eend die van nature in midden en zuid Amerika voorkomt.

De lente, het seizoen van de zingende vogels die druk bezig gaan met het zoeken van een partner en het maken van nestjes. Vaak zitten ze daardoor wat hoger in de struiken en bomen en zijn ze zo makkelijker te fotograferen. Hoewel je natuurlijk altijd verstoord als je in de natuur bent blijft het van belang om de regels van de natuurgebieden te volgen en respect te hebben voor de dieren. Als ik merk dat een dier niet op het gemak ik laat ik ze met rust en ga verder.

Deze maand mag ik dan de 50 jaar aantikken, Dit tot groot vermaak van bepaalde familieleden maar gelukkig zijn ze verder heel lief en hebben ze een mooi feest in elkaar gedraaid voor mij. Tussen alle feesten door gelukkig nog voldoende tijd om ook naar buiten te gaan en te genieten.

Zelf zal ik niet zo snel op zoek gaan naar bijzonder soorten. Hoe graag ik ze ook voor de camera krijg maar ik vind het ook heel belangrijk om van het gewone te blijven genieten en te zien hoe bijzonder dat ook eigenlijk is. Maar als er dan een zwarte specht gewoon voor mijn camera vliegt dan is dat toch wel een heel mooi cadeau en als deze zwarte specht dan ook nog eens geen enkele haast heeft maar dat ik gewoon rustig bezig kan om foto’s te maken dan is dat nog mooier. Bij deze foto stond ik met mijn 600 lens op flinke afstand en in de nabewerking heb ik de foto nog even bijgesneden om zo deze prachtige vogel mooi te laten zien.

Zelf vind ik het heerlijk om vroeg in de ochtend op pad te gaan. Met een beetje geluk kom je dan net wat meer tegen het nadeel is wel dat de zon steeds vroeger op komt en dan is het toch wel erg vroeg om op pad te gaan. Maar eenmaal buiten verdwijnt dat toch ook weer snel en ga ik weer volledig op in de de natuur.

Wat een heerlijk vogeltje om te zien, de roodborst. Niet heel erg verlegen en daarom een makkelijk model om mee te werken. Maar ook zo leuk met de mooie rode borst wat zo heerlijk kan uitspringen op een foto en al helemaal als het licht goed is.

Geluksmomentjes, de zon die door de wolken breekt, een ree verstopt tussen de bomen die heel rustig zijn ding blijft doen of zoals bij de schotse hooglander de zon die een mooi randje geeft. Wat blijft dat toch mooi om te zien en om vast te leggen ik denk dat ik daar nooit genoeg van krijg. Voor nu maken wij ons klaar voor het volgende grote feest aangezien wij in oktober 2025 30 jaar getrouwd zijn. Dus ja van alles voorbereiden en dan nog zulke cadeautjes krijgen mooi toch.

Daar zijn wij dan met elkaar een weekendje weg. Alle (schoon) kinderen en kleinkind zijn ook mee. Wat een rijkdom om zo bij elkaar te kunnen zijn. Ondertussen kunnen wij ook genieten van alle dieren in de dierentuin. Het weer werkte iets minder mee en door de harde wind kon de roofvogelshow vaak niet doorgaan maar gelukkig ging er eentje wel door en hebben wij toch nog met elkaar kunnen genieten van deze prachtige vogels.

Wat een heerlijk weekend was dit. Ondanks het wat mindere weer was het eigenlijk wel elke dag prima te doen om lekker naar buiten te gaan. En dan is het ook zo weer voorbij, gaat toch ook wel weer heel snel.

Na het weekend zijn wij nog met z’n tweeën naar de Ardennen gegaan. Veel gedaan en gezien. Van grote hoogtes naar de grotten en vooral heel veel genieten. Ook nu was het weer niet helemaal lekker. Dus geen mooie zonsopkomsten of ondergangen. Maar wel prima om te wandelen en actief bezig te zijn.

Weer terug in Nederland weer genoeg mooie luchten om op de foto te zetten. De warme kleuren in de vroege ochtend blijft geweldig om te zien.

En dan is het jaar 2025 alweer voorbij gevlogen maar de herinneringen blijven. Een jaar van dankbaarheid.

Soms kom ik ineens een rivierkreeft tegen. Als fotograaf blijf ik het een machtig mooi dier vinden als natuurliefhebber weet ik dat deze exoot erg slecht is voor onze biodiversiteit. Dus op een van mijn wandelingen kwam ik deze knappert tegen. Het was nog vroeg op de ochtend en dit exemplaar was aan de wandel. Geen enkele dreiging met de scharen maar gewoon rustig zijn pad vervolgen en ik rustig foto’s maken.

Zoals gewoonlijk deel ik een snelle selectie op een facebookpagina. Ineens ging het niet meer om de foto’s maar om de exoot. Van vangen en opeten tot reacties maar die hoort hier helemaal niet. Nu weet ik dat zomaar iets vangen niet mag in Nederland dus dan maar op onderzoek uit. Het belangrijkste is om deze soort te melden op waarneming.nl

Er zijn 8 soorten kreeften in Nederland die je kan herkennen op een zoekkaart. Zodat je ook zelf weet welke kreeft het is. Dan blijft de vraag dus over wat moet je doen als je een rivierkreeft ziet. Het kenniscentrum geeft daarop netjes antwoord namelijk helemaal niets. Het is per wet verboden om de kreeft te verplaatsen. Doe je dit wel dan worden de kreeften verder verspreid.

Natuurlijk kan het altijd gebeuren dat de kreeft al verplaatst is, het kenniscentrum geeft daar ook weer informatie over. Stel dat je kind er eentje heeft meegenomen dan is het meest diervriendelijk om hem in de vriezer te stoppen of de andere optie toch opeten. Mocht je nu toch een rivierkreeft vangen dan mag je hem ter plekke ook op de BBQ gooien mits dit is toegestaan door de terreinbeheerder.

Voor wie meer wil weten over de Amerikaanse rivierkreeft is het altijd goed om naar de website van het kenniscentrum te gaan.

Eten en gegeten worden in de natuur. Tijdens het terug naar huis fietsen van een van mijn fotoavonturen kwam ik deze fuut tegen die de Amerikaanse rivierkreeft als ontbijt naar binnen aan het werken was. Zo blijkt maar dat de kreeft ondertussen lekker op het menu staat van onze watervogels.

Park Lingezegen waterrijk

Dag 4 en 5

Dan is het donderdag, de hele dag wordt er regen voorspeld maar gelukkig voor ons is het in de ochtend nog droog en dus weer op de fiets. Dit keer gaan wij even bij de bunker kijken.

De bunker is in 1943 gebouwd als onderdeel van de Atlantikwall.De bunker zelf is maar een kleine schakel in de Atlantikwall. De bedoeling was om er een radarantenne zou komen maar die is nooit gekomen. Nu is er op de bunker een uitkijkpunt en ook in de bunker kan je een kijkje nemen.
Bron: natuurmonumenten Schiermonnikoog

Het weer blijft meewerken en zo gaan wij toch nog even een rondje lopen. Dit keer hadden wij te maken met nieuwsgierige geiten. Eenmaal verzekerd dat wij geen gevaar vormde gingen de geiten weer hun eigen weg en konden wij aan de wandeling beginnen.

Zelf vind ik het wel een heel mooi gezicht dat je aan de bomen ook goed kan zien hoe de wind meestal staat. Helaas lukt het mij niet om de konijnen die in de duinen leven te fotograferen, iets met die waren een stukje te snel voor mij. Dus dit keer blijf ik maar van het landschap genieten en de geiten.

Na een kort rondje besluiten wij weer terug naar de fiets te gaan, het is nog steeds droog dus daar willen wij dan nog wel gebruik van maken. Ineens blijkt een geit te gaan bokken, mooi gezicht en geluid.

Wij fietsen nog even naar het strand. Een stukje lopen langs de vloedlijn en niet vergeten de vloed in de gaten te houden. Zodat wij niet ingesloten raken in het water. Zo gezegd zo gedaan, er wordt naar schelpen gezocht en ik blijf mij wel vermaken met mijn camera, genoeg te zien hoor.

En dan blijkt dat wij toch niet helemaal goed hebben opgelet en wij toch even moeten waden om weer op het droge strand te komen. Gelukkig was het kniehoog en zijn wij zonder problemen weer op het strand gekomen. Ondertussen begint het ook te druppelen dus weer terug naar het hotel om weer op te drogen. Het blijft helaas nat maar even een beetje rust is misschien ook niet verkeerd.

Vrijdag is het weer droog en voor ons tijd om weer terug naar huis te gaan. Wij pakken de middagboot dus nog een keertje een stukje fietsen over het eiland. Ik vind het een heerlijk eiland om te zijn, te genieten van de natuur en bezig te zijn met fotograferen. Hoewel er wel wat uitdagingen voor mij zijn lukt het wel om alles wat ik wil te doen.

Bij de Berkenplas zoeken wij een bankje. Blijkbaar gaat de puf er toch een beetje uit. Voor ons zit een aalscholver rustig een beetje te poetsen en te rusten. Dat is even mooi meegenomen als oefenmateriaal.

Ook een meeuw wil wel even model zitten voor mij.

En dan is het echt tijd om de gehuurde fietsen terug te brengen. Wij pakken nog even een terrasje en dan gaan Henk en Tobias weer met de taxi naar de boot en Jorrik en ik pakken de fiets. Kunnen wij nog even langs het wad gaan om daarna te gaan wachten op de boot.

Nog een paar fotootjes maken en dan de camera opruimen en genieten van de overtocht naar het vaste land.

Het was genieten op Schiermonnikoog. Zoveel gezien en ook zoveel nog niet gezien. Maar helaas aan alles komt een eind en zo ook aan deze vakantie.

Schiermonnikoog 27 en 28 juli

Dag 3

Als fotograaf houd ik ervan om vroeg op pad te gaan. Ook al is het vakantie ik probeer dan toch minstens 1 keer de vroege ochtend mee te krijgen. Dus wekker vroeg zetten. Jorrik gaat ook mee en zo gaan wij voor het ontbijt met zijn tweeën op pad. Op zoek naar de vogelhut. Jammer genoeg geen ochtend met heel veel kleur. Het is wel heel bewolkt maar droog.

Het is door de bewolking nog redelijk donker. Ik schroef voor de foto met de lepelaars mijn iso omhoog naar 800. Hoe hoger de iso hoe meer kans er is op ruis op de foto. Maar omdat ik het liefst uit de hand fotografeer wil ik mijn sluitertijd zo kort mogelijk houden om geen bewogen foto te krijgen. Nu is een lepelaar een vogel die makkelijk te volgen is en waar je dus ook best wat kan uitproberen met de camera.

In deze hut is op dit moment niet zo heel veel te zien. Hierdoor besluiten wij nog een stukje verder te fietsten. Om als snel weer af te stappen.

Na deze weggebruikers maar voorrang gegeven te hebben gaan wij weer rustig verder. He daar is de foto hut die ik eigenlijk naar toe had gewild. Deze hut heeft op dit moment zeker meer om te zien. Een mooie groep lepelaars en verschillende eenden en ganzen. De fuut laat zich ook bewonderen. Mooi om te zien en van te genieten.

Nu nog even doorfietsen naar het wad. Het is nog vroeg zat dus tijd genoeg voor het ontbijt. Toch ook maar de wolken in de gaten gaan houden, er komt een donkere dreigende lucht aan. Gelukkig is alles relatief dichtbij en zo kunnen wij nog genieten het leven op het wad.

Dit kleine vogeltje is een echte pionier en houdt van open en zandig gebied, van de slikken. Hij broed op schelpenstranden en dan is de bontbekplevier goed gecamoufleerd. Helaas staat hij als broedvogel op de de rode lijst. Wel trekt hij veel door over het waddengebied op zoek naar voedsel. Het zoeken naar voedsel gaat op het oog zoals alle plevieren doen. Lopen, stoppen, pikken. Op het menu staan dan ook garnalen, wormpjes, slakjes en larven. Alles wat zich in het slijk verstopt weten ze wel raad mee.
Bron: Vogelbescherming

Nu trekt het toch wel heel erg dicht en is het eigenlijk ook wel tijd om weer terug naar het hotel te gaan. De rest van de ochtend zitten wij vooral in het dorp om in de middag weer naar het strand te gaan.

Tobias heeft een vlieger gekocht en zo zijn de mannen daar lekker mee bezig en kan ik ongestoord mijn gang gaan.

Voor de avond hebben wij een tocht geplant naar het uiterste puntje van Schiermonnikoog, de Balg. Wij gaan per balgexpres over het strand. Op de Balg kan je alleen met eb komen omdat die met vloed is overstroomd. Het is dan een rustplaats van zeehonden. Nu moet ik eerlijk toegeven dat het rondrijden in een kar achter een trekker mij nooit heel erg trekt. Maar dit was puur genieten, zo over het strand langs de kustlijn.

Het blijft wel van belang om op flinke afstand te blijven van de zeehonden. Maar dan blijven ze ook rustig liggen en kan je ze prachtig fotograferen. Wat is dit genieten zo dichtbij de zeehond te kunnen zijn. Wat een bijzonder stukje natuur is dit. Langzaam begint de lucht ook te kleuren en moeten wij zo ook weer van de plaat af. Als het vloed wordt stroomt de plaat weer over en gaan de zeehonden weer aan het jagen.

Dit was echt wel een geweldige dag met foto’s maken en het smaakt zeker naar meer om zo bezig te zijn. In het hotel is het vooral nagenieten van deze prachtige ervaring en ik kan iedereen ook zeker aanraden om met de balgexpres mee te gaan.

Schiermonnikoog 26 juli 2023

dag 2

Vandaag gaan wij op de fiets naar de Kobbeduinen. Een mooie fietstocht waarbij er toch ook regelmatig een tussenstop gemaakt wordt. Vanaf de kobbeduinen heb je een mooi uitzicht op de Noordzee en de Waddenzee. Tussen de duinen en de zee liggen de kwelders.

En dan vliegt er een Bruine kiekendief over. De Bruine kiekendief is een inheemse roofvogel die houdt van moerasgebieden en dan heeft hij de voorkeur aan rietmoeras. De Bruine kiekendief is een zomervogel die hier broed en in augustus/september wegtrekt naar Zuid-Europa, Noord-Afrika en hij blijft ook wel in ZW-Nederland.
Bron: vogelbescherming

Dit zijn toch wel de momenten waarop mijn hart sneller gaat kloppen en ik heel geconcentreerd aan het werk ga. Wat wil ik laten zien en hoe ga ik dat vastleggen. Deze prachtige roofvogel die laag over het land vliegt op zoek naar een prooi. Dan is dit toch wel zoals ik het wil meegeven. De Kiekendief scherp want daar gaat het om maar de rest is alleen maar om de weidsheid te laten zien.

En dan zijn wij bij het einde van het fietspad ofwel bij de Kobbeduinen. Hier zetten wij de fietsen neer en gaan verder wandelen. Maar eerst even uitkijken over de kwelders.

Na een flinke struintocht door de kwelder krijgen wij weer zicht op de zee. Kwelders ontstaan door verlanding van het wadbodem. Elke keer als het wad met vloed wordt overspoeld blijft er slik achter. Als het hoog genoeg is krijgen de pioniersplanten de kans om te groeien zoals zeekraal en slijkgras. In het broedseizoen is de kwelder een heerlijk broedparadijs en daardoor niet toegankelijk. Buiten het broedseizoen mag je struinen.
Bron: Nationaal Park Schiermonnikoog

Voor ons is het weer tijd om terug te gaan naar de fietsen en dan weer naar het hotel. Ik heb genoten van de ruigheid en schoonheid. Het was een dag van genieten en heel veel foto’s maken. Soms adembenemend maar dat is iets waar ik op moet gaan letten. Blijven ademen tijdens het maken van de foto.

Schiermonnikoog 25 juli 2023

Dag 1

Al heel lang staat op mijn verlanglijstje om naar Schiermonnikoog te gaan om te fotograferen. En zo is het deze zomer er van gekomen om die kant op te gaan, met Henk, Jorrik en Tobias. Op maandag stappen wij in de auto op weg naar het eiland. Zonder moeite komen wij aan in Lauwersoog waar wij de auto parkeren en toch maar even wachten tot de bui over is voor wij naar de boot wandelen.
Wij zijn goed op tijd dus nog wel even een poosje wachten maar dan kunnen wij aan boord.

De boot vaart af en het zonnetje schijnt er lekker bij. Genoeg redenen om op het dek te gaan zitten en te genieten van de overtocht. Natuurlijk heb ik de camera alweer paraat om alles vast te kunnen leggen. Toch zit ik echt niet non stop te fotograferen. Een beetje kletsen met de mannen en rond kijken. Echt stil is de overtocht niet aangezien er telkens een autoalarm naast ons afgaat. Dat zijn maar kleine details voor ons is het nu vakantie.

Na het afmeren ga ik met Jorrik op de fiets naar het hotel en Henk met Tobias met de taxi. Een leuk hotel om hier een midweekje te verblijven en na een korte rust op weg om voor de jongens fietsen te regelen. Natuurlijk gaan wij gelijk het eiland een beetje verkennen. Er is genoeg natuur en hoewel het in het dorp vrij druk is merk je daar weinig van daarbuiten .

Op Schiermonnikoog staan 2 vuurtorens de rode (Noordertoren) en de witte (Zuidertoren). Beiden zijn geplaatst in opdracht van koning Willem III. Beiden krijgen een stilstaand lichttoestel maar als de Noordertoren een mechanisch draaiend licht krijgt is de Zuidertoren overbodig. Een tijdlang is de Zuidertoren nog in gebruik als watertoren. Nu wordt die alleen nog gebruikt als antennemast.
De Noordertoren is nog in functie en wordt 24 uur bemand.
Bron vvv Schiermonnikoog

Al snel is ook de middag voorbij en na een goede stevige maaltijd en een avondwandeling is de eerste dag alweer een feit. Ik vind het eiland prachtig en kan zeker hier heel veel oefenen met mijn fotografie.

Schiermonnikoog 24 juli 2023

Nu de kinderen steeds ouder is het ook een stuk makkelijker om er even tussenuit te knijpen. Soms met een reden erachter of gewoon omdat het leuk is. Op deze manier kom ik dan ook weer in andere gebieden waar ik intens van geniet. Dit keer zijn wij een weekend neergestreken in Bergen op Zoom. Van te voren alvast gekeken wat er te beleven valt voor een natuurfotograaf en dan regent het. Helaas is mijn camera niet waterdicht en een goede regenhoes heb ik nog niet voor de camera. Wachten dus tot het droger wordt en dan wel lekker naar buiten.

Aan het eind van de middag was het droog genoeg om even een verkennend rondje te lopen. Al snel vinden wij een blote voetenpad. Toch maar de schoenen aangehouden, is toch voor mij wat verstandiger maar ondertussen is het volop genieten van een andere omgeving.

Hoewel het weer nog steeds niet echt lekker is, is de lente er toch echt wel. In het park staan de bomen mooi in bloei en de vogels zingen hun longen uit hun lijf. Genoeg te zien en te ervaren.

De volgende ochtend is het weer een stuk beter en kunnen wij naar buiten zonder een regenbui over ons heen te krijgen. Zelf het zonnetje laat zich vrolijk zien.

En dan is de laatste dag aangebroken. Voordat wij weer terug naar huis gaan gaan wij nog naar Markiezaat waar een vogelkijkhut staat, deze wil ik heel graag bezoeken. Zo gezegd zo gedaan. Het blijkt een drassige wandeling te worden dus ook goed uitkijken om niet uit te glijden maar ook de ogen en oren open om te horen en te zien wat er allemaal is.

Zo een open grasland is het makkelijk ver kijken en al snel spot ik de buizerd in de lucht. Kan ik mooi weer oefenen om vliegende vogels te fotograferen, iets wat ik nog steeds lastig vind om ze goed in de zoeker te houden en scherp te blijven stellen op de vogel.

Eenmaal het grasland overgestoken komen wij in meer bos en struik gebied. Genoeg te horen en te spotten maar ook lastig om de snel bewegende kleine vogeltjes scherp op de foto te krijgen.

En dan zijn wij bij de vogelhut. Wat een mooie grote hut met aan alle kanten kijk gaten. Eerst rustig kijken wat is er allemaal te zien, naast de gans en eend. Het voordeel voor mij is dat er je kan zitten en foto’s kan maken vanuit de zittende positie, helaas kan je daardoor niet op ooghoogte komen.

Zo rustig zitten, kijken en fotograferen is ook 100% genieten en dan ineens vliegt er een roofvogel voorbij. Henk stoot mij aan ik richt en maak zoveel mogelijk foto’s, zo gaaf dat ik bijna vergeet adem te halen. En ik kan de blauwe kiekendief van mijn wensenlijstje afstrepen. Wat een geluk om deze prachtige roofvogel zo lang te zien en te kunnen fotograferen.

En dan gaan wij weer terug de wandeling vervolgen. Deze hut is zeker de moeite waard om te bezoeken als je van vogels houdt.

En dan worden wij ook nog getrakteerd om een privéconcert van deze knappert. Wij besluiten om ook nog even bij de uitkijktoren te kijken. Zelf houd ik wel van hoogtes en hoewel ik op krukken loop weerhoud het mij niet om toch te klimmen en zo genieten wij van het uitzicht over het meer en het gebied.

Nog even een stukje verder lopen, het is zo genieten. Helaas gaat mijn knie met lopen steeds meer pijn doen en hoewel ik niet wil toegeven is het mooi geweest en sluiten wij een heerlijk en mooi weekend af.

Bergen op Zoom 1 – 3 april 2023

De eerste 3 maanden van 2022

Welke reiger soorten leven er eigenlijk in Nederland.