Ik vind het heerlijk om de rustige natuur op te zoeken, ook nu veel mensen wandelen en het soms erg druk kan zijn probeer ik die stukken natuur te vinden die minder druk zijn. Dit keer op de Veluwe. Misschien niet het mooiste stuk bos maar toch heerlijk om te wandelen en te fotograferen. Natuurlijk is het soms anders kijken dan op de Posbank bijvoorbeeld wat al een prachtig gebied is en waar je ook kijkt je de mooiste foto’s kan maken.

Tijdens deze wandeling kijk ik vooral na de kleinere onderwerpen en structuren maar zonder het grotere geheel uit het oog te verliezen.

Het bos is bestemd voor houtkap maar wel opengesteld om te wandelen. Het valt op dat er veel stronken staan die mooi bedekt zijn met mos. Maar ook zie je dat de natuur zelf doet waar het zin in heeft waardoor er prachtige structuren in het landschap ontstaan van omgevallen bomen die op zichzelf alweer kunstzinnig zijn.

Omdat het bos ook bestemd is voor houtkap liggen er overal stammen opgestapeld te wachten om weer opgehaald te worden. En als zo een omgezaagde stam blijft liggen dan neemt de natuur het gewoon weer over.

Rustig rondkijkend is er genoeg te zien om van te genieten.

Soms lijkt het net een sprookjes wereld zo mooi. Heerlijk wegdromen op deze manier. Toen de kinderen nog klein waren verzonnen wij ook hele verhalen tijdens de wandelingen.

Deze foto heb ik bewust ook donkerder genomen. Het roept in mij iets op en ik wil op ontdekking in de foto.

Maar ook zijn er genoeg structuren te zien, iets wat ook weer leuk op de foto te zetten is.

Gaaf toch die natuur. Veerkrachtig maar niet eindeloos veerkrachtig. Waardevol en niet te vervangen. Soms kom je iets tegen wat toch best een apart gezicht is.

Ik hou van ruig, het liefst moeilijk begaanbaar. Als het mag struin ik, anders blijf ik netjes op de paden. In de natuur wordt niets verspilt. Het wordt weer opgenomen als onderdeel van de natuur, de kringloop. Dode bomen en planten zijn weer voedsel. En zo groeit er weer iets nieuws uit een dode boom.

Epe, 27 februari 2021