Zoals veel fotografen hou ik van het gouden uurtje aan het begin of eind van de dag. Het liefst trek ik er in de ochtend op uit maar dat is in de zomermaanden wel heel vroeg. Gelukkig voor mij worden de dagen korter en is het gouden uurtje niet zo heel vroeg meer. Dit keer ging ik gelijk met mijn jongste op pad.
Een beetje grondmist erbij, mooie kleuren nou dan weet ik het wel. Prachtig beeld om van te genieten. En zo ga ik rustig aan de slag met de camera.
Ik vervolg mijn weg, want ik ben nog niet waar ik naar toe wil, namelijk Park Lingezegen, waterrijk.
De zon begint nu goed door te komen en de grondmist trekt langzaamaan weg. Het is nog rustig op weg en zo geniet ik van de rust om mij heen.
Stilte is zo heerlijk, gewoon ogen dicht en luisteren naar de stilte. Een momentje van tot jezelf komen. Regelmatig stap ik dan ook van de fiets om gewoon te kijken, te luisteren en vooral te genieten.
Bij waterrijk aangekomen stap ik van de fiets en voor ik ook maar een foto ga maken ga ik kijken en luisteren. Wat zie ik en wat hoor ik. Dan is het tijd voor de camera .
Heerlijk om zo buiten te zijn. Een beetje magie van kleur in combinatie van nog een restje mist. Het park ligt nog in rust. De watervogels worden rustig wakker en zijn net begonnen aan hun ochtend ritueel.
Tijd om mijn rondje te gaan lopen. Soms is het toch best makkelijk om vleugels te hebben, kijk ze eens overvliegen gewoon in een rechte lijn. Nu komt de vogeltrek ook weer op gang, dus nog meer om van te genieten.
Met zoveel vogels zijn er ook genoeg veren. Soms stille getuigen van een drama wat zich heeft voltooit soms omdat vogels nu eenmaal ook hun verenpak vernieuwen. Tijdens de rui kunnen ze niet vliegen omdat de nieuwe veren nog moeten aangroeien maar goed daarna hebben ze wel weer een net pak. Winterklaar of klaar voor de trek.
De familie knobbelzwaan is een vaste bewoner van het park. Er is genoeg te eten voor ze. Mooi en sierlijk bewegen ze door het water. Mooie vogels om te zien.
Terwijl ik de zwanen aan het bekijken ben, komt er met veel kabaal een eend aanvliegen: “aan de kant want ik ga landen” lijkt die te roepen en ja hoor daar land die met een berg gespetter in het water vlak bij de zwanen. Ondertussen is de zon op, het gouden uurtje voorbij. Het blijft heerlijk om zo buiten te zijn. Er is genoeg te zien tijdens zo een wandeling.
Een eenzame reiger in het grasveld, erg alert maar lijkt van mij geen last te hebben. Ik laat hem maar rustig zijn gang gaan en vervolg mijn wandeling. Tijd om weer richting mijn fiets te gaan.
Hoog in de boom zit nog een reiger. Eigenlijk was ik een klein vogeltje aan het volgen, maar die was te snel maar deze knapperd zat zo mooi te poseren dat ik daar dankbaar gebruik van gemaakt heb.
Nu heb ik het meestal over de vogels maar ook de vegetatie mag er zijn. Het is nog een gebied in ontwikkeling maar langzaamaan is er steeds meer te zien. Heerlijk wandelen en fietsen en dan mogen genieten van plant en dier.
park Lingezegen, waterrijk, 15 september 2020